• دوشنبه ۱۰ تیر ماه، ۱۳۹۸ - ۰۸:۳۴
  • دسته بندی : اجتماعي
  • کد خبر : 984-3914-5
  • خبرنگار : 70
  • منبع خبر : خبرگزاری ایسنا

/گزارش/

سفری تا 400 سال بی‌کوچگی

زیاد نام روستای بدون کوچه را شنیده بودم، اما مگر می‌شود از پیچ‌ وخم خانه‌های روستایی، بدون کوچه هم عبور کرد؟

راهی سفر شدم، مسیر مانند هر نقطه از استانم زیبا بود، رودخانه زاینده‌رود از یک طرف و درختان بادام، گردو، گیلاس، آلبالو  و... از طرفی دیگر، در مسیرم خودنمایی می‌کردند.

حدود 40 کیلومتری پس از شهر سامان را در مسیری زیبا و چشم‌نواز طی کردم تا به مقصدم رسیدم؛ «یاسه‌چای»!

بوی کهنگی بافت روستا با گرمی نگاه چند پیرمرد دست به عصا در ورودی روستا عجین شده بود و من را برای ورود به روستا مشتاق‌تر می‌کرد.

از بالای روستا حیرت زده به خانه‌ها نگاه می‌کردم، زنی در حال پخت نان، کودکی در حال بازی با بزغاله‌ای کوچک و پیرزنی که در گوشه خانه خشت و گلی به من خیره شده بود.

در نگاه اول هیچ کوچه‌ای در روستا ندیدم، وارد که شدم کوچه‌هاي سرپوشیده و دالان‌های قدیمی و بافت معماری خاص من را حیرت‌زده کرده بود.


مردم روستا به وسیله چهار دالان سرپوشيده كه درب همه خانه‌های روستا به داخل آن‌ها باز مي‌شد، رفت و آمد می‌کردند.

اين دالان‌هاي تونل‌شكل خشت و گلي از ابتدا تا انتهاي روستا احداث شده بود، مسير اصلي اين دالان حدود ۴۰۰ متر طول داشت که شمال و جنوب روستای را به هم متصل كرده بود.



کمی جلوتر که رفتم  ۵ دالان فرعي را در مسیر دیدم که راه‌هاي ارتباطي خانه‌هاي بافت قديم را به هم وصل مي‌کرد.

خانه‌های مسکونی پلکانی روستا نقشه‌ای ساده و بدون دید مستقیم از درب ورودی داشتند و طبقه همکف شامل درب، دالان ورودی، حیاط، ایوانچه، مطبخ، انبار علوفه و در طبقه بالا اتا‌ق‌های نشیمن، مهمان‌خانه، ایوان مسقف با ستون و نرده چوبی زیبایی خانه‌ها را دو چندان می‌کرد.



دو دروازه اصلی هم در روستا توجهم را به خود جلب کرد، از یکی از اهالی روستا فلسفه دروازه‌ها را پرسیدم که در پاسخ سوال من با زبان شیرین ترکی گفت: این دو دروازه در زمان حمله و هجوم اقوام بیگانه در ادوار گذشته، توسط اهالی بسته می‌شده است.

به سمت شرق روستا که حرکت کردم رودخانه‌ زاینده‌رود خودنمایی می‌کرد و گیاهان و گل‎‌های خود رو جلوه‌های قابل توجهی به محیط روستا بخشیده بود.



آب و هوای بکر و چشم‌اندازهای شگفت‌انگیز در کنار این آبادی تاریخی چشم هر گردشگری را به خود خیره می‌کرد؛ چه زیباست این همگونی طبیعت و معماری.

کم نیستند این جاذبه‎های گردشگری در چهارمحال و بختیاری که می‌توانند به مهم‌ترین منبع کسب درآمد ارزی تبدیل شوند مشروط بر اینکه برنامه‌ریزی صحیح و همه جانبه توأم با آینده‌نگری برای آن تنظیم و اجرا شود.

روستای تاریخی و بدون کوچه «یاسه چای» از توابع شهرستان سامان در چهارمحال و بختیاری است که در حاشیه رودخانه زاینده رود و در محدوده کوهستانی شمال این شهرستان قرار دارد. این روستا در فاصله ۳۸ کیلومتری شهر سامان و ۵۰ کیلومتری شهرکرد (مرکز استان چهارمحال و بختیاری) واقع شده است.

مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری چهارمحال و بختیاری در گفت و گو با خبرنگار ایسنا – منطقه چهارمحال و بختیاری - با اشاره به وجود 12 روستای هدف گردشگری در استان، اظهار کرد: روستای «یاسه چای» با قدمتی حدود 400 سال یکی از روستاهای هدف گردشگری استان محسوب می‌شود.

جوادی افزود: بقیای حصار پیرامون روستا و خرابه‌های قدیمی، قدمت این روستا را به پیش از دوره قاجاریه و دوران صفویه مربوط می‌سازد و مردم روستا در گذشته براي پوشش امنيتي، کوچه‌هاي روستای «یاسه چای » ( یاسه چاه) را سرپوشيده و به صورت دالان‌هايي ساخته‌اند که اين دالان‌هاي تونل شكل، خشت و گلي که از ابتدا تا انتهاي روستا احداث شده، با گذشت حدود يک قرن، همچنان پا برجا و ديدني است.

وی جمعیت مردم این روستا را حدود یک‌هزار نفر عنوان کرد و گفت: مردم روستای یاسه‌چای به زبان ترکی صحبت کرده و درآمد مردم روستا غالبا از فعالیت‌های زراعی، باغداری و دامداری تامین می‌شود.

مدیرکل میراث فرهنگی استان با اشاره به اینکه هر ساله گردشگران زیادی از این روستا بازدید می‌کنند، افزود: در حال حاضر دو اقامتگاه بوم‌گردی در این روستا وجود دارد که با توجه به بافت و منظر این روستا انتظار است حداقل 12 اقامتگاه‌بوم‌گردی در این روستا وجود داشته باشد که متاسفانه کسی متقاضی راه‌اندازی این اقامتگاه‌ها نیست.

جوادی در ادامه تصریح کرد: ورود گردشگران به باغات مردم محلی این روستا موجب مزاحمت برای مردم شده بود که در این راستا طرح ایجاد باغات گردشگری مطرح شد.

وی تاکید کرد: تبدیل باغات به باغات گردشگری، ایجاد زیر ساخت‌هایی همچون سرویس بهداشتی با کمک مردم محلی و باغداران و تامین اعتبارات برای تکمیل زیرساخت‌ها با ورود بخش خصوصی را از جمله مزایای «طرح باغات گردشگری» عنوان کرد.

سعیده همت‌زاده، کارشناس حوزه گردشگری در چهارمحال و بختیاری نیز با اشاره به پتانسیل روستاهای استان در بخش گردشگری، اظهار کرد: حدود 70 درصد روستاهای استان ظرفیت توسعه گردشگری را داشته اما یک نسخه واحد برای توسعه آن‎‌ها وجود ندارد.

وی با تاکید بر اینکه برای تحقق توسعه روستاها باید به تقاضا توجه ویژه‌ای شود، افزود: اگر زیرساخت‌ها فراهم شده ولی تقاضایی وجود نداشته باشد، این امر زمینه‌ساز معضلات شدید اجتماعی خواهد بود.

همت‌زاده مهم‌ترین رکن توسعه بخش روستایی را آموزش جوامع محلی دانست و تاکید کرد: تا زمانی‌که اهالی روستا جز ذینفعان نباشند، هیچ توسعه‌ای موفق نخواهد بود.

 وی با بیان اینکه نقش دولت در توسعه گردشگری روستایی باید نقش تسهیل‌گر باشد و نه تصدی‌گری، ادامه داد: زمانی که کار به دست مردم روستا سپرده شود و آن‌ها خود را صاحب کار بدانند، توسعه گردشگری سرعت بیشتری خواهد گرفت.

این کارشناس حوزه گردشگری با اشاره به اینکه روستای یاسه‌چای یکی از روستاهای هدف گردشگری استان است، تاکید کرد: بافت تاریخی و موقعیت جغرافیایی منحصر به فرد این روستا می‌تواند تاثیر بسزایی در توسعه گردشگری منطقه داشته باشد که اقداماتی  در راستای توسعه گردشگری  این روستا انجام شده ولی با توجه به قابلیت منطقه همچنان جای کار زیادی وجود دارد.

وی با بیان اینکه شهرستان سامان در زمان پیک سفر با کمبود اقامتگاه مواجه می‌شود، خاطرنشان کرد: اقامت در خانه‌های روستای یاسه چای قابلیت توسعه دارد از طرفی این مهم مستلزم همت جمعی و آموزش جامعه محلی است.

گزارش از: ساناز صیدی سامانی

انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: